บทที่ 1 แนะนำตัวละคร
"ที่ฉันต้องแต่งงานกับเธอก็เพราะต้องรับผิดชอบลูกในท้องของเธอ ผู้หญิงที่ฉันรักมีแค่คนเดียวคือ ข้าวฟ่าง เมื่อเธอคลอดลูกออกมาแล้วเธอต้องออกไปจากชีวิตฉันและลูก เธอเข้าใจใช่ไหม?"
คำพูดของ ภูริทัต หนุ่มนักธุรกิจไฟแรงที่อายุ30ปี หล่อ รวย เพอร์เฟค แต่ดันพลาดไปมีอะไรกับจารุวีย์ หญิงสาวที่เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่จนท้อง
จารุวีย์หญิงสาวอายุ25ปี นอกจากหน้าตาจะสวยแล้วยังรวยเป็นลูกคุณหนู เธอเป็นลูกสาวของอมลภัทรที่เป็นเพื่อนกับดาราวรรณ(แม่ของภูริทัต)
จารุวีย์พึ่งกลับจากต่างประเทศซึ่งเธอไปอยู่ที่ต่างประเทศตั้งแต่เด็กๆและตอนนี้กำลังกลับมาอยู่ที่ไทยแต่เธอไม่มีญาตที่ไหนเลยมีแค่ ดาราวรรณ เพื่อนของแม่เธอแม่เธอจะกลับมาหลัง2เดือนนี้และมาซื้อบ้านอยู่เลยแต่ให้เธอกลับมาก่อนและฝากให้ไปอยู่กับ ดาราวรรณ
"สวัสดีค่ะคุณน้าดาราวรรณใช่ไหมคะ?"จารุวีย์เอ่ยถามดาราวรรณเมื่อถึงบ้านโดยมีคนขับรถจากที่บ้านไปรับมา
"ใช่จ๊ะ หนูจาร์ใช่ไหมลูก โตขึ้นสวยจนน้าจำไม่ได้เลย"ดาราวรรณ เคยเห็นจาร์ตอนเด็กๆและเคยพูดไว้เล่นกับแม่ของจาร์ว่าโตขึ้นจะให้แต่่งงานกับภูริทัตลูกชายของเขาแต่ตอนนี้ลูกชายของเขานั่นมีแฟนแล้วเลยล้มเลิกความคิดนี้ไป
"ใช่ค่ะคุณน้า คุณน้าเคยเห็นจาร์ตอนเด็กๆด้วยเหรอคะจาร์จำไม่ได้เลย"
"เคยสิแต่ก่อนตอนหนูอยู่ที่ไทยน้าพาพี่ภูไปเล่นกับหนูบ่อยๆ" หลังจากนั้นแม่ของภูก็ให้แม่บ้านเอาของจาร์ไปเก็บที่ห้อง
"ตาภูนี่น้องจาร์เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่ น้องจะมาอยู่กับเรา2เดือนฝากดูแลน้องด้วยนะ"
"ได้ครับแม่" ภูพูดโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองเลยและไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่แชทคุยกับ ข้าวฟ่าง คนรักของเขา
"หนูจาร์นี่พี่ภูนะ ไปเล่นด้วยกันบ่อยๆตอนเด็กๆจำได้รึป่าว?"
"จำไม่ได้เลยค่ะคุณน้า"
"แม่ครับผมขอตัวก่อนนะครับจะไปหาข้าวฟ่าง"ภูริพูดเสร็จก็เดินออกไปเลยโดยที่ไม่ได้รอคำตอบกลับใดๆ
"ดูสิตาภูน้องพึ่งมาแทนที่จะอยู่คุยกับน้องก่อน"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูรู้สึกเหนื่อยๆหนูขอตัวไปพักก่อนนะคะ"
"ได้จ๊ะ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกแม่บ้านได้เลยนะลูก"
"ขอบคุณค่ะคุณน้า"
อะไรกันคุณแม่ยังไม่มาไม่รุ้จะส่งฉันมาก่อนทำไมต้องมาอยู่กับคนที่ไม่คุ้นเคยตั้ง2เดือนกว่าฉันจะอยู่ยังไงเนี้ยยังดีนะที่คุณน้าเขาใจดีทนๆ เอานะจารุวีย์อีกแค่สองเดือนคุณแม่ก็มาแล้ว ฉันได้แต่บอกตัวเองให้ทนเพราะฉันไม่ค่อยสุงสิงกับใครเข้ากับคนยากด้วยแล้วนี่ต้องมาอยู่กับคนที่ไม่รู้จักตั้งสองเดือนแต่ก็เคยรู้จักอยู่แหละแต่นั้นมันก็นานมากแล้วจนฉันจำไม่ได้เลย
#ที่ร้านอาหาร
“ภูคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าวจะไปคุณแม่นะคะไม่ได้ไปเยี่ยมท่านนานแล้วข้าวคิดถึงท่านค่ะ” ข้าวฟ่าง หญิงสาวไฮโซ ที่เป็นคนรักของภูริทัต ซึ่งเธอเข้ากับแม่ของภูริทัตได้เป็นอย่างดีเลยและมีแพลนจะแต่งงานกันในอีกไม่นาน
“ได้ครับ..ว่าแต่คุณจะไปตอนไหนผมจะได้ไปรับคุณ”
“ไม่เป็นไรค่ะภูเดี๋ยวข้าวขับรถไปเอง ประมาณสักเกือบเที่ยงเพราะพรุ่งนี้ข้าวต้องเข้าบริษัท” บริษัทที่เธอทำงานอยู่นั้นก็คือบริษัทของพ่อเธอดูๆ ไปแล้วเธอสวยรวยเก่งเหมาะสมกับภูริทัตเป็นอย่างดี
“โอเคครับเดี๋ยวเที่ยงๆ ผมก็จะเข้าไปทานข้าวกับคุณและคุณแม่”
“ตาภูยุ่งอยู่มั้ยลูก?” ระหว่างที่ข้าวฟ่างและภูริทัตทานอาหารและคุยกันแม่ของภูก็โทรเข้ามา
“ไม่ยุ่งครับ ผมทานอาหารกับข้าวอยู่แม่มีอะไรเร่งด่วนมั้ย?”
“แล้วภูจะกลับไวมั้ย แม่อยากให้ภูพาน้องจาร์ไปเปิดหูเปิดตาหน่อยน้องพึ่งมายังไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย สะดวกรึป่าว?”
ภูไม่ค่อยชอบจาร์เท่าไหร่จะว่าไปแล้วเขาก็ไม่ชอบผู้หญิงคนไหนเลยนอกจากข้าวฟ่าง เพราะเขาหลงรักข้าวฟ่างมาตั้งแต่เรียนมหาลัยปี1 ซึ่งก็นับได้ว่านานมากเลยแหละกว่าเขาจะได้คบเขาตามจีบมาหลายปีมาก เขาไม่ชอบเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเพราะกลัวข้าวฟ่างจะไม่สบายใจ
“ผมไม่สะดวกเลยครับแม่ แม่ให้คนอื่นพาไปไม่ได้เหรอครับ?”
“ตาภูทำอะไรถึงไม่สะดวกทานอาหารเสร็จค่อยพาไปก็ได้”
“แต่ผมมีงานที่บริษัทต้องทำนะ”
“งานมันของบริษัทเราหยุดวันเดียวก็ได้แม่ก็จะไปด้วย ถือซะว่าพาแม่ไปก็ได้…งั้นเอาอย่างนี้เสาร์-อาทิตย์นี้ไปเที่ยวทะเลกันจะได้พาหนูจาร์ไปเที่ยวด้วย” ดาราวรรณเห็นว่าจารุวีย์ไม่ค่อยกล้าไปไหนและไม่กล้าคุยกับใครเลยอยากพาไปเที่ยวเพื่อที่จะได้สนิทสนมกันมากขึ้นเพราะจารุวีย์ต้องอยู่ที่บ้านอีกสองเดือน หากไม่ทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้กลัวว่าจารุวีย์จะอยู่แบบอึดอัด
“ก็ได้ครับแม่..เสาร์-อาทิตย์นี้เดี๋ยวผมพาข้าวฟ่างไปด้วยนะ”
“โอเค ได้จ๊ะลูกเดี๋ยวแม่จองห้องพักไว้เลยนะ”
“ครับ”
ในวันนั้นจาร์ได้โทรหาแม่และบอกกับแม่ว่าอยากกลับอเมริกาแต่แม่บอกว่่าจะกลับทำไมในเมื่อเราจะไปตั้งหลักปลักฐานอยู่ที่ไทยแม่จะไปซื้อบ้านและใช้ชีวิตที่ไทยอีก2เดือนแม่ก็จะไปแล้วขอทำธุระให้เสร็จก่อนอยู่กับน้าวรรณไปก่อนตอนเด็กๆ ก็อยู่กับน้าวรรณบ่อยๆ เดี๋ยวก็คุ้นเคยกัน
นี่ฉันต้องอยู่ที่นี่อีกสองเดือนจริงๆ เหรอเนี้ยทำไมคุณแม่ไม่เข้าใจฉันเลยเพื่อนก็ไม่มีไม่รู้จะคุยกับใครจะอยู่กับความอึดอัดนี้ได้นานเท่าไหร่ให้มาอยู่แบบนี้ให้ฉันไปเช่าโรงแรมอยู่ยังดีซะกว่า..
ติดตามตอนต่อไป
